Column

Column: de glamour van het spel

Redactie

Wat begon als een oase van rust, is uitgegroeid tot een stadion vol rivaliteit. Dames- en herenvoetbal. Ik kan me tal van frustraties in het mannenvoetbal herinneren maar het damesvoetbal daarentegen, laat een andere kant zien. En eerlijk is eerlijk, ik geniet ervan. Het is als het verschil tussen een heavy-metalfestival en een klassiek concert. Beide hebben hun charmes en toegewijde fans, maar de ervaring is totaal anders. Bij de mannen wordt het gras, bij wijze van spreken, iedere keer opgevreten, terwijl de dames met de precisie van een balletdanseres over het veld bewegen om zoveel mogelijk de grasmat te sparen.

We kennen allemaal de ‘stervende zwaan’. Een lichte aanraking van de tegenstander, een schreeuw die het stadion verlaat, en de voetballer zakt ineen alsof hij zojuist geraakt is door de bliksem. Zelfs de scheidsrechter vraagt zich af of hij een ambulance of een Oscar-beeldje moet sturen. Bij de dames? Daar is een beuk van een verdediger vaak niet meer dan een opmerking dat ‘het erbij hoort’. Ze staan op, slaan het zand van hun knie en rennen verder. Vastbesloten om de bal te veroveren. Terwijl de mannen over hun eigen benen struikelen en de mond vol hebben van de zwakkere voetbalvrouwen, vallen de vrouwen in de armen van hun teamgenoten om de volgende tactiek te bespreken, of helpen zij als een zorgmedewerkster hun geblesseerde tegenstander.  Er zijn, naast dat ze man en vrouw zijn, wel degelijk verschillen. 

Bij mannenvoetbal is het een strijd van ego’s. Denk aan de topscoorder die de bal opeist of de superster die zijn teamgenoten negeert. Bij de dames is er een sterkere focus op teamwerk. Het gaat niet om de meest succesvolle actie van een individu, maar om een team dat samenwerkt als een geoliede machine. Ze rennen niet achter de bal aan, maar lijken een choreografie te volgen, die hen leidt tot een doelpunt. In plaats van een soloactie, die eindigt met een gemiste kans, zien we een keten van ondefinieerbare passes die toch leiden tot een perfecte goal. En dat is soms al een hele prestatie op zich. De teamgeest is bij het damesvoetbal zo sterk, dat je bijna zou denken dat ze elkaar de bal zouden aangeven. Zelfs als er geen scheidsrechter zou zijn.

Maar laten we het even hebben over de media-aandacht want bij de mannen zie je sommige spelers op de voorpagina van elk tijdschrift met hun dure auto’s, horloges en hun designer-kleding. Bij de dames? Daar is de glitter alleen tijdens de wedstrijd te vinden in de passie en het spel zelf. Er is geen noodzaak om zich te bewijzen met dure auto’s of horloges, want hun passie is al voldoende. De focus ligt op het spel, niet op de bijkomende glamour. Het is zomaar een kleine greep over de verschillen.

Natuurlijk, damesvoetbal is niet te vergelijken met herenvoetbal. Maar het is ook niet nodig. Het is het verschil tussen een blockbuster en een onafhankelijke film. Het ene heeft een groot budget en explosieve actie, terwijl het andere meer de nadruk legt op de nuances van het verhaal en de emoties. En terwijl ik, als man, van beide kan genieten, kan ik niet ontkennen dat damesvoetbal een frisse wind is. Het is een oase van sportiviteit in een wereld, die gedomineerd wordt door ego’s en valse kreten. Het is een wereld waar teamgeest en passie de boventoon voeren, en dat is iets waar we allemaal van kunnen genieten.

Naar alle columns van Gerard Mak

Schrijf je hier in voor de Voetbal Varia Nieuwsbrief

* KNVB publicaties
* Updates overzicht vacatures
* Updates overzicht toernooien
* Kortingen in de Voetbal Varia Webshop

Foto SportsGen / Zaanstad Cup